Django Unchained

DjangoUnchained
Quentin Tarantino. Sommigen walgen van zijn gewelddadige films, anderen bidden op hun knietjes tot zijn beeltenis. Wanneer er weer eens een doorgedraaide debiel een school met kogels doorzeeft, staat de boel op scherp en neemt de eerstgenoemde groep in omvang toe. Marilyn Manson en Quentin Tarantino hielpen de trekker overhalen. Volslagen onzin, als je het mij vraagt. Ook QT himself is de link tussen film- en real-life geweld helemaal beu en gaf onlangs een tergende interviewer een legendarische veeg uit de pan: “I am shutting your butt down”. Natuurlijk zagen wij alleen die bewuste quote voorbij komen, waardoor Tarantino wat bitter overkwam. En dat terwijl hij volledig in zijn recht stond.

Ja, mij kun je dan ook met recht een fan noemen. Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown, Kill Bill, Inglourious Basterds… Kom op man, die films overdenkend lig je toch onder een prachtig sterrenhemeltje boordevol legendarische, onvergetelijke filmmomenten. Om nog maar niet over de filmmuziek te spreken. Voor wie alvast wil voorproeven, luister hier James Brown’s overheerlijke Django-tune!

Met Django Unchained gaat een oude wens van de schrijver-regisseur in vervulling; het maken van een western. Het verhaal speelt zich een aantal jaar voor de Amerikaanse Burgeroorlog af, een tijd waarin slavernij nog aan de orde van de dag was in de geconfedereerde Staten van Amerika. Dokter King Schultz (Christoph Waltz), premiejager van Duitse origine, roept de hulp in van slaaf Django (Jamie Foxx) tijdens zijn zoektocht naar de drie Brettle Brothers. Het duo penotti blijkt direct een succesvolle team-up. Al premiejagend schieten zij zich de koude wintermaanden door, om daarna koers te zetten richting Mississippi. Op de katoenplantage van de meedogenloze monsieur Candie (Leonardo di Caprio) zou Django’s verkochte vrouw Brünhilde zich schuilhouden. Lukt het de dokter en Django om Brünhilde te bevrijden?

Het verhaal is weliswaar eenvoudig, de setting is natuurlijk geniaal. Een bevrijde zwarte slaaf op wraaktour door het diepracistische zuiden. Dat is hoe dan ook vragen om bloedvergieten! Di Caprio als slechterik, Waltz als goodguy, Samuel L. Jackson als grumpy opa; alle vernieuwende ingrediënten zijn dik in orde. Natuurlijk is er de onvergetelijke muziek (Johnny Cash, Black Strobe) en zijn er de dijenkletsende dialogen: You sure that’s him? Yeah. Positive? I don’t know. You don’t know if you’re positive? I don’t know what positive means. It means you’re sure. Yes! Yes what? Yes, I’m sure that’s Ellis Brettle (zie foto).

En ja, er is zelfs die ene scene die je nooit meer zult vergeten. Dertig KKK’ers die elkaar bekritiseren over de functionaliteit van een kap met te kleine ooggaten? South Park is er niets bij. Minus het overbodige laatste kwartiertje, onmiskenbaar vijf sterren voor D-J-A-N-G-O. Django! Now get your lazy ass to the cinema, you mf*cker!

Reacties

reacties

Bookmark the permalink.

Comments are closed