Les Misérables

LesMiserables
‘Do you hear the people sing? Singing the song of angry men.’  Ruim tweeënhalf uur duurt dit wannabe huzarenstukje van Tom Hooper, die na The King’s Speech (2010) opnieuw hoge ogen wil gooien op het gouden beeldjesbal eind februari. Het opwarmrondje was hem reeds goed gezind; Les Misérables sleepte vannacht drie Golden Globes in de wacht, die voor beste film, beste acteur (Hugh Jackman) en beste actrice in een bijrol (Anne Hathaway). Hoewel de musical al ruim 25 jaar (!) speelt op West End, kende ik als doorgewinterde cultuurbarbaar Les Misérables alleen vanwege Britain’s Got Talent legende Susan Boyle.

Daarom even een korte opfrisser voor de Youtube generatie. Les Miserables vertelt voornamelijk over het inderdaad vrij ellendige leven van het klootjesvolk in post-Waterloo Frankrijk. 10% van je hongerloontje ging nog zonder morren naar vader de pastoor en wanneer een megalomane bastaardzoon weer eens de macht had gegrepen moest je indertijd nog gewoon gedwongen mee op een zelfdestructieve veldtocht door Europa.

Ons verhaal ontpopt zich rond Jan Valjean, die er net negentien jaar werkstraf op heeft zitten voor het stelen van een brood. Het enkelbandje moest nog worden uitgevonden, vandaar dat prisoner 24601 met een in drievoud getekende verklaring van slecht gedrag de wijde wereld weer intrekt. Aanvankelijk lijkt het wederom fout te gaan, maar wanneer de wanhoop nabij is brengt God – wie anders, superhelden bestonden nog niet in 1815 – onze stakker Jan weer op het rechte pad. In acht jaar tijd bouwt de beste man een succesvolle naaifabriek op en schopt hij het zelfs tot burgemeester van Montreuil. The American Dream, gewoon onder de rook van Parijs. Vervolgens ontfermt hij zich over het weesmeisje Cosette, maar wordt dan ineens weer op de hielen gezeten door het gezag. Valjean’s oude gevangenisopzichter Javert heeft hem ontmaskerd en is vastbesloten hem opnieuw voor het gerecht te brengen. De vlucht naar de grote stad brengt Cosette richting Marius Pontmercy, een opstandeling die opnieuw naar een Franse Revolutie streeft. Het is liefde op het eerste gezicht, maar natuurlijk liggen er verschillende ‘barricades’ op de weg naar een happy end…

Korter dan dit kan het plot nauwelijks beschreven worden, en pak em beet driekwart van de personages zijn nog niet eens behandeld. Dat is toch wel een klein beetje wat er mis is met Les Misérables; het is allemaal wel erg massaal en bombastisch. En of je de mensen hoort zingen? Mwoah, dat kun je wel zeggen, ja. Een simpel gesprekje kan er niet vanaf. Ook daar moet je als kijker wel goed tegen kunnen.

Voor mij was het hoe dan ook een verademing om naar te kijken. De tweede helft van de film spitst zich weliswaar toe op de romance tussen Cosette en Marius, maar wat eigenlijk het meest aanspreekt is de strijd van het volk tegen de macht en privileges van de twee hogere standen. Tel daarbij op de glansrijke bijrollen van Anna Hathaway (‘I dreamed a dream’) en Sacha Baron Cohen (indien geen mislukt alter ego spelend, simpelweg geniaal) en Les Misérables is klaar voor de Oscars!

Reacties

reacties

Bookmark the permalink.

Comments are closed