Men In Black 3

MenInBlack3
The Men in Black are finally back. Vijftien jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met de galaxy defenders Kay (Tommy Lee Jones) en Jay (Will Smith). Het vervolg, met Johnny Knoxville als evil genius, was een stuk minder succesvol. Men in Black 2 leek op een zwembad vol slijmerige lichaamssappen, die toentertijd nog niet in 3D tegen je brillenglazen vlogen. Na een lichtjaartje van ogenschijnlijke rust in het heelal halen Kay en Jay nu opnieuw hun spaceguns uit de kast voor Men in Black 3.

Om de kennis van het MIB universum even op te frissen, gaan we eerst een dagje op stap Kay en Jay. Ze zijn jarenlange partners, praten nauwelijks met elkaar en hanteren de drie O’s tegen buitenaards gespuis: omschaken of oprotten. Wanneer het menselijk ras wordt blootgesteld aan het lasergeweld dat met die harde lijn gepaard gaat, zorgt een dildo met een knipperend lampje ervoor dat alles weer vergeten en vergeven is.

Ondertussen breekt op de maan de pleuris uit. Boris the Animal, wat hem betreft just Boris, ontsnapt uit zijn dichtgetimmerde cel met de hulp van een leren Pussycat Doll (jammie). Boris gaat sinds een aanvaring met Kay in 1969 door het leven met één arm. Bovendien ziet hij er uit als Michey Rourke met een crystal meth verslaving. Uit rancune reist Boris terug naar de sixties om Kay te vermoorden en de geschiedenis een andere draai te geven. Net wanneer Kay en Jay een doorbraak beleven in hun moeizame relatie, slaagt Boris in zijn kwade plan en leven we in een parallel universum zonder Kay.

Het duurt even voordat bij Jay het kwartje valt, maar na twee liter chocomel en een Obama grap, reist ook hij terug in de tijd om Kay bij te staan in de intergalactische strijd versus Boris en Boris. Na wat geslaagde stereotyperingen van black folks in de jaren zestig maakt Jay hernieuwd kennis met Kay, die nu ineens een geweldige playboy blijkt te zijn. Waarom is Jay tussen 1969 en 2012 toch zo’n onuitstaanbare binnenvetter geworden?

Omdat het verhaal langzamerhand ingewikkeld begint te worden, halen de schrijvers een helderziende Frodo Baggins uit de kast voor wat plotduiding; Kay installeerde in 1969 een beschermend schild om de aarde en vond het daarna niet nodig Boris om zeep te helpen. Die zint nu op wraak en wanneer Kay en Jay samen hun overheidspensioen willen halen moeten ze dit keer wel met het Boglodiete beest afrekenen.

Rond Will Smith was het een tijdje stil. In Seven Pounds (2008) speelde hij zijn laatste rol. Hij noemde zichzelf de afgelopen tijd al gekscherend Sequelman; van I, Robot, I Am Legend en Hancock worden vervolgfilms verwacht. Men in Black 3 is de amuse van een smaakvol laatste Smith-avondmaal. Een ding is duidelijk, hij is heerlijk in vorm en kan nog jaren mee. De rol van Tommy Lee Jones is klein maar fijn. Josh Brolin is de grote verassing en steelt de show als de jaren zestig versie van Kay. Sowieso is de sfeer van de film, een soort Austin Powers vs. Mad Men mix-up, ontzettend geslaagd. Hoezo recessie, make love not war.

De buitenaardse tentakels, voelsprieten en waterhoofden zijn dit maal goed gedoceerd, net als de actiescènes en de 3D-effecten. Het gebruik van een historische gebeurtenis, de spacerace uit de koude oorlog, komt veel beter tot zijn recht dan bijvoorbeeld in Transformers 3. De timewarp vanaf het Empire State Building was wat mij betreft het leukste moment van de film. Het einde, tevens een verklaring voor Kay’s gesloten karakter, verrast en ontroert. Ik hoop wel dat de superhippe racemonsters van Kay en Jay een knipoog naar South Park zijn, anders kan het brein achter de special effects beter een enkeltje Pluto boeken. Het cliché dat vervolgfilms altijd but zijn gaat vandaag niet op. Men in Black 3 is lachen, knallen, brullen!

Reacties

reacties

Bookmark the permalink.

Comments are closed