The Hobbit

The Hobbit
Dinsdagnacht rolde dan eindelijk de rode loper uit voor The Hobbit. De spiksplinternieuwe IMAX zaal van Pathé Den Haag vertoont de film in IMAX 3D en 48 beelden per seconde. Ik moest er helaas nog één nachtje langer voor slapen, maar was gisteravond Rohan-zij-dank ook getuige van de kickoff van een nieuw middle earth drieluik.

Bilbo Baggins kennen we natuurlijk allemaal nog wel als de oom van Frodo. Je weet wel, die jankende halfling die – vergezeld door een zeurderige schandknaap met overgewicht – bijna tien uur (!) lang met een blijkbaar loodzware ring door bergen en dalen heeft lopen zeulen. The Hobbit speelt zich af zo’n zestig jaar voor dat hele riedeltje, met ditmaal Bilbo himself in de hoofdrol.

Zijn knusse holletje blijkt de locatie voor een heus Project X: The Shire feest, waar dertien terrordwergen en een stonede tovenaar op afkomen. Die breken vervolgens de hele tent af, schransen Bilbo’s voltallige voorraadschuur leeg en vertellen al zingend voor het haardvuur over hun meeslepende lijdensweg. De dwergen hadden eeuwenlang geleefd in grote weelde, maar werden op den duur uit hun bergje verjaagd door een op hol geslagen vuurdraak. Voor opperdwerg Thorin en tovenaar Gandalf – die natuurlijk de sleutel van de artiesteningang van deze lonely mountain heeft – reden om een nieuw reisgenootschapje op te zetten, koers te zetten richting de thuisbasis en deze draak te lijf te gaan.

Klinkt het allemaal wat bekend? Dat klopt. Het eerste half uur voelt inderdaad alsof je naar Lord of the Rings 2.0 zit te kijken. Iedere dwaas herkent de soundtrack, de maniertjes van Gandalf en het gevaar dat op de loer ligt zodra we één teenhaar buiten de gouw zetten. Natuurlijk wacht ergens een grot vol nóg lelijkere orcs, betreden we een nóg smaller bergpaadje en doorstaan we een nóg hardere sneeuwstorm. Al met al duurt dit eerste avontuur zo weer bijna drie uur, tijd genoeg dus om het complete register aan vijandige Tolkien-figuren open te trekken.

Maakt het allemaal wat uit? Absoluut niet. Al zou de wandeling naar de dwergenberg in dertig uur zijn verfilmd, na ieder gevecht wil je juichend uit je stoel springen, een knots tevoorschijn toveren en achteraan de stoet aansluiten om mee te vechten in de strijd. Onder aanvoering van Gandalf banen we ons een weg langs ieder kwaad en worden along the way ook nog even bijgestaan door talloze oude bekenden.

The Hobbit is wederom adembenemend, betoverend, visueel gezien meesterlijk en bovendien: luchtig. Nee, het voortbestaan van de aarde staat niet op het spel en we worden niet meegenomen in de sores van Frodo. We zijn gewoon getuige van dertien keiharde dwergen op ramkoers, onder aanvoering van een luie toveraar die er zijn handelsmerk van heeft gemaakt om pas op het aller-, aller-, allerlaatste moment terug te slaan. Ik kan echt niet wachten op deel 2 en 3. Smaug you biatch, bring it on!

Reacties

reacties

Bookmark the permalink.

Comments are closed